poniedziałek, 1 kwietnia 2013

Rozdział 19


    Ivy przyglądała się Harry’emu, który właśnie w tym czasie wykonywał jakieś czynności, mające umożliwić lot. Teraz odwiązywał sznury, które zaczepione były do śledzi wbitych w ziemię. Collins nie mogła przestać patrzeć na jego dłonie, które były tak bardzo delikatne, pomimo tego, że był chłopakiem. Palce z gracją rozplątywały węzły. Każdy ruch wyglądał tak, jakby był starannie zaplanowany, nic przypadkowego nie miało mieć miejsca.
   Ivy zarumieniła się, kiedy zdała sobie sprawę, co właśnie robiła. Dokładnie śledziła każdą czynność, którą wykonywał i … podobało jej się to. Tak, musiała to przyznać. Z resztą podobała jej się każda rzecz, którą on robił. Miał w sobie coś, co ją przyciągało.
 Dziewczyna nawet się nie zorientowała, kiedy Harry wstał.
  -To co? W drogę? – zapytał Styles, a jego oczy błyszczały.
Szatynka kiwnęła głową i z pomocą chłopaka weszła do środka. Kilka sekund później i on znalazł się wewnątrz. Balon pomału ruszał do góry.
  -Mam nadzieję, że umiem tym kierować. – mruknął cicho i podrapał się po głowie.
 Ivy zamroziło.
  -Nie umiesz tym kierować?! – krzyknęła tak głośno, że Harry podskoczył. Już teraz zrozumiał, że dzielenie się tą informacją nie było dobrym pomysłem.
  -Tego nie powiedziałem. – uśmiechnął się. – Ale najważniejsze jest jedno…
  -Co? – zapytała dziewczyna.
  -Że mi ufasz. Bo… ufasz?
Przez chwilę przypatrywała się Stylesowi, myśląc o tym, co powiedział. Jednak wiedziała, że odpowiedź jest prosta, nie musiała się nad nią zbyt długo zastanawiać.
  -Ufam.
  -Tak więc nic nam się nie stanie.
*

Lot trwał już jakieś pół godziny. Collins nie mogła tego dokładnie określić, bo nie sprawdzała zegarka już od dawna. Jednak to nie miało znaczenia. Była zbyt pochłonięta tym, co widziała, by przejmować się czasem. Z góry wszystko wyglądało tak pięknie! Szatynka nie mogła przestać się uśmiechać. Nie, gdy właśnie spełniało się jedno z jej marzeń! Po prostu… była szczęśliwa i nikt nie mógł tego zepsuć. W jednym momencie miała ochotę płakać, skakać i się uśmiechać. I to wszystko za jego sprawą.
  -Co sądzisz? - zapytał Harry, który również z zapartym tchem podziwiał wszystkie te widoki.
  -Jest... jest po prostu nieziemsko! Serio! Bardzo, bardzo mi się podoba. Dziękuję. - uśmiechnęła się szczerze.
  -Nie ma za co. To za to wszystko, co musiałaś ze mną przechodzić. - odparł cicho, jakby wstydził się przeszłości.
  -Nie... nie było nawet tak źle. - odparła, jednak nawet ktoś, kto nie znał Ivy mógł wyczuć w tym zdaniu kłamstwo. W ogóle nie brzmiała przekonująco. Głos jej zadrżał i to ją wydało.
  -Jak chcesz. – mruknął Harry. Wiedział, że przeszłości nie dało się zamazać, ale cieszył się, że Collins właśnie tak chciała przedstawić sytuację. Był jej wdzięczny za to, że nie wypominała mu tego.
  -No właśnie. – dziewczyna uśmiechnęła się i z powrotem zaczęła przyglądać się widokom z balonu.
Była taka piękna, kiedy wiatr rozrzucał jej włosy. Widać było, że jest teraz szczęśliwa, co sprawiało, że i Harry’emu robiło się cieplej na sercu. Bo to on ją uszczęśliwiał. Pomimo tej przykrej przeszłości, teraz mogła się cieszyć. Zapominając na chwilę.
 Chciał spełnić to, co zobaczył na cmentarzu. Postanowił, że nie będzie czekał i gdy tylko skończyli lot balonem (dzięki Bogu wylądowali w tym samym miejscu, z którego startowali), Styles zaprowadził ją na polanę, na której leżał już koszyk, ustawiony specjalnie na jego prośbę przez Marka. Szatyn stwierdził, że wisi mu niezłą przysługę za zorganizowanie tego wszystkiego. Chłopak spisał się na medal, nie mogło być lepiej.
 Harry zaczął wszystko wyciągać z wnętrza wiklinowego kosza. Pierwszy był koc, który Styles rozłożył tuż obok, a następnie gdy usiedli, zaczął wyjmować jedzenie.
  -Czy to piknik? – zapytała brązowowłosa unosząc jedną brew.
  -Yup. – odparł z powagą chłopak. – Podoba ci się?
  -Tak! Uwielbiam pikniki! – wypaliła a na jej policzkach pojawiły się delikatne rumieńce.
Harry zaśmiał się cichutko. Bingo!
  -To dobrze wiedzieć. Wiesz, tak na przyszłość.
Ivy spojrzała na niego ze zdezorientowaniem.
  -Sugerujesz coś?
  -Absolutnie nie! – zaprzeczył, jednak z uśmiechem.
Zaczęli jeść.
Jeżeli już wcześniej uznawali, że świetnie się dogadują, dzisiaj przeszli samych siebie. Tematów w ogóle im nie brakowało, były one różne. Od zwykłych błahostek do poważniejszych tematów takich jak przyszłość. O każdej rzeczy rozmawiało im się tak samo przyjemnie i bez skrępowania. Ivy miała wrażenie, że te rozmowy z Harrym są lepsze od tych z koleżankami z jej szkoły. Dziewczyny jak to dziewczyny, lubiły sobie poplotkować, co bardzo denerwowało Collins, bo miała wrażenie, że o niej też tak rozmawiają. Dlatego w ostatnich miesiącach się od nich odsunęła. I może dobrze. Przynajmniej nie miała za kim tęsknić gdy tu wyjeżdżała. No może z wyjątkiem mamy…
Nawet nie zorientowali się, kiedy jedzenie się skończyło. Postanowili położyć się na kocu i popatrzeć w niebo, które za niecałą godzinę pokryje zachodzące słońce.
  -A co ze studiami? To już tak niedługo, tak więc… zdecydowałaś się już gdzie idziesz? – zapytał Styles.
Brunetka zastanowiła się chwilę nad odpowiedzią. Oficjalnie nigdzie się nie wybierała. Tylko nie wiedziała, jak o tym powiedzieć chłopakowi. Po kilku sekundach jednak stwierdziła, że nie będzie owijać w bawełnę i powie prosto z mostu.
  -Nie idę na studia. – odparła cicho.
Harry podparł głowę ręką tak, aby ją lepiej widzieć. Czując na sobie jego wzrok, Ivy uśmiechnęła się wewnątrz.
  -Dlaczego? Oszalałaś?
  -Nie. Bo przecież… studia nie są człowiekowi aż tak potrzebne… można przecież znaleźć pracę bez nich. – mruknęła z przekonaniem.
  -Jesteś nierozsądna. – stwierdził Loczek. Teraz to Ivy podparła się dłonią.
  -A czy ja zawszę muszę być rozsądna? Nie mogę popełnić jakiegoś głupstwa? Chociaż raz? – zapytała retorycznie, bo tak naprawdę nie oczekiwała żadnej odpowiedzi.
  -To twoje życie. – westchnął. Wiedział, że nic nie może zrobić. On sam nie chciał, by ktoś mu narzucał swoje zdanie.
  -No właśnie. – powiedziała już spokojniej Collins. – A co z zespołem? Po wakacjach dołączasz?
Szatyn przez chwilę nie odpowiadał. Dlaczego? Bo odpowiedź nie była taka prosta, na jaką wyglądała. Jeżeli zapytałaby go jeszcze miesiąc temu, z prędkością światła by potwierdził. A teraz? Teraz sam do końca nie wiedział. Bo czy chciał?
Ivy najwyraźniej zauważyła, że dłużej zastanawia się nad odpowiedzią.
  -Nie chcesz wrócić?
  -Może nie, że nie chcę… ale… - wyjąkał Harry.
  -Ale?
  -Ale mam wrażenie, że to nie tam jest moje miejsce, wiesz? – mruknął. – jasne, kocham śpiewać, występować przed tymi cudownymi ludźmi, jednak nie raz stwierdzam, że to nie jest w życiu to, co chcę robić.
  -To co chcesz robić? – zapytała dziewczyna.
  -Sam nie wiem. Nie było takiej rzeczy przy robieniu której naprawdę czułbym, że robię to, co kocham. Dlatego One Direction to taka jakby… zaczepka? Tak, to idealne określenie. Zaczepka, dopóki nie znajdę czegoś, co chcę robić dalej w życiu. Albo kogoś z kim chciałbym je spełnić. – odparł a w jego oczach pojawił się błysk.
Ostatnie zdanie sprawiło, że w brzuchu Ivy pojawiło się stado motyli. Wiedziała, że nie miała u niego żadnych szans, jednak co szkodziło pomarzyć?
  -Wtedy rzucisz One Direction?
Uśmiechnął się delikatnie.
  -Nie wiem. Może? Najpierw muszę wiedzieć, że jest to ktoś wyjątkowy. – odparł i w tym samym czasie wyciągnął rękę, żeby włożyć za ucho kosmyk włosów Ivy, który wił jej się wokół twarzy.
Na policzkach dziewczyny pojawiły się delikatne rumieńce, a brzuchu motyle zaczęły wirować w kółko i w kółko.
Była szczęśliwa.

                                                                      ~~***~~

Cześć Wam! <3 Jak Wam minęły święta? I dzisiejszy dyngus?? :D
Jest rozdział 19, który mam nadzieję się Wam podobał ;)
To chyba na tyle, nie chcę się rozpisywać, bo wiem, że przynudzam xD Tak więc do następnego rozdziału (data pojawi się w ramce po prawej).
Tak więc do napisania, trzymajcie się <33 xx

13 komentarzy:

  1. Czyli fundacja Harry'ego spełniająca marzenia wciąż działa... Mam ochotę podskakiwać jak małe dziecko krzycząc: "Ja też chcę!" Długo trzymasz nas w niepewności... Ta ich randka/nie-randka wciąż trwa i znów przyjdzie mi czekać na ten mój wyczekiwany pocałunek... Ale o co chodzi z tym zespołem? On chyba nie zamierza z niego odejść? No cóż... Okaże się pewnie w kolejnych rozdziałach...
    Ten jak zwykle cudowny. Pozdrawiam i z niecierpliwością czekam na kolejny :)

    @KateStylees

    OdpowiedzUsuń
  2. AAAAAAAAAAAAAAAAAAA rozdział na moim ulubionym blooguu <333
    Jezu jak mi dzień poprawiłaś. Kocham tą historię. W sumie to miałam taką nadzieję, że oni będą lecieć przy zachodzie słońca w tym balonie i Hazz ją pocałuje *_*
    Uwielbiam to jak piszesz.
    Pozdrawiam xx

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja tu usychałam z tęsknoty! Ale warto było czekać, bo rozdział najcudniejszy pod słońcem xoxo

    OdpowiedzUsuń
  4. Tyle czasu czekałam a rozdział i jest fantastyczny

    OdpowiedzUsuń
  5. Taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak <3
    Nareszcie nareszcie, nareszcie, nareszcie.
    Dziewczyno nie zdajesz sobie sprawy jak długo czekałam!
    Nie rób więcej takich przerw proszę ;(
    No nie no nie no nie no nie no nie xd
    On mówił o niej prawda? A ona nie zrozumiała sugestii. Znaczy się ja na jej miejscu też bym nie zrozumiała i jak ona marzyła. Ale widać, że się w nim zakochała. Ale czy jest odwrotnie?
    No normalnie umrę z tęsknoty za 20 rozdziałem <333

    OdpowiedzUsuń
  6. devil&amp;angel4 kwietnia 2013 02:33

    Mogę śmiało przyznać, że powrót Ci się udał. Opłacało się czekać. :)

    Liczę, że niebawem ujrzymy kolejny rozdział... w którym Styles i Collins jeszcze się nie pocałują? Poza tym... kurcze! ona jest wyjątkowa! Rzuci dla niej zespół? Niemożliwe. Wiem, że to Twoja historia i zrobisz co zechcesz. Może nawet to dobry pomysł, by odszedł.
    W każdym razie...

    Czekam!
    Pozdrawiam serdecznie! :*

    PS: Święta udane, a dyngus? Cóż, tyle śniegu za oknem, że nie było gdzie się lać. Poza tym... zapomniałam o tym. xD
    A Tobie jak minęły te dni? :)

    OdpowiedzUsuń
  7. [SPAM] Serdecznie zachęcam do przeczytania rozdziału drugiego, na http://life-an-adventure-full-of-magicc.blogspot.com/

    "Nigdy nie sądziłam, że będę czuła do siebie wstręt. Że będę chciała się zabić. Po tamtej nocy cholernie tego zapragnęłam. (...) Odwróciłam głowę w tę stronę i ujrzałam tamtego mężczyznę. Nie, to nie był mężczyzna. To był młodzieniec, piękny, o idealnych rysach. Kręcone, ciemne włosy opadały mu niewinnie na czoło i przysłaniały nieco brwi. Gęsty wachlarz pięknie podkręconych rzęs zdobił jego czarne jak węgiel oczy, a piegi na policzkach i drobnym, nieco zadartym nosku dopełniały całości. Ubrany w ciemny garnitur zmierzał w moją stronę i uśmiechał się, przez co robiły mu się kurze łapki po bokach oczu."

    OdpowiedzUsuń
  8. **Spam***Jeśli nie lubisz takich wiadomości, usuń komentarz :)**

    Claire Evans, zwykła nastolatka kochająca śpiewać, ciesząca się każdą chwilą w życiu. Pewnego dnia wszystko zostaje jej odebrane. Przyjaciele, chłopak...Przeprowadzając się w nowe miejsce, Claire myśli ,że już nigdy nie zazna szczęścia...Czy aby na pewno ma rację? Jej życie wywróci się do góry nogami, gdy pojawi się w nim najsławniejszy boysband na świecie. Czy jeden z chłopaków namiesza jej w głowie? Będą przyjaciółmi...A może kimś więcej? Tego dowiecie się czytając moje opowiadanie.

    Serdecznie zapraszam na bloga : http://you-will-always-be-my-love.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  9. Hej!
    Nie dawno znalazłam twojego bloga i bardzo mi się spodobał.
    Masz super pomysły.
    Harry na prawde będzie chciał odejść?
    Nie mogę doczekać się następnego rozdziału.
    Pozdrawiam Zuza:》
    +zapraszam do mnie http://lllloooovvvveee.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  10. Cudne <3 Zapraszam do mnie : one-way-1d.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  11. [SPAM]
    Wejdziesz?
    http://forever-in-my-dreams.blogspot.com/
    Serdecznie zapraszam, sory za spam :P

    OdpowiedzUsuń
  12. Przepraszam, że dopiero teraz zabieram się za skomentowanie ale wcześniej na śmierc zapomniałam, że dodajesz nowy rozdział pierwszego kwietnia. Rozdział naprawde świetny, a to zdanie:
    ' -A czy ja zawszę muszę być rozsądna? Nie mogę popełnić jakiegoś głupstwa? Chociaż raz? – zapytała retorycznie, bo tak naprawdę nie' -> przypomina mi hsm3 bo dzisiaj rano oglądałam z kuzynką i była tam dokładnie taka sama wypowiedz, hahaha, przypadek?

    http://summer-love-with-louis-tomlinson.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. hahahaha serio?! :D Taaak, zdecydowanie przypadek :D

      Usuń